Lieve juffen, ik zal mij eerst even voorstellen; Ik ben Daniëlle, 26 jaar, ben moeder van Zoë (1,5 jaar). Tijdelijk woon ik, samen met Jeffrey (mijn vriend) en Zoë, bij mijn ouders. Een drukke boel, maar voor een goed doel. Sparen voor ons huis dat we hebben gekocht, nieuwbouw dus nog even wachten. Ik heb de afgelopen 6 jaar gewerkt op ISW Sweelincklaan in s’-Gravenzande en heb daarvoor 2 jaar gewerkt op het Hofstad Lyceum in Den Haag. Vanaf dit schooljaar ben ik te vinden op ISW Vakcollege Westland in Naaldwijk.

Al vanaf de basisschool wist ik het; ik word juf!
In mijn beeld was dat juf van de peuters, maar na wat dagen met mijn moeder meegelopen te hebben op de overblijf, wist ik het: “Ik word geen juf! Ik ga op de middelbare school lesgeven!” Ik zat in havo 4 toen ik deze keuze maakte. Maar toen kwam nog de vraag welk vak. Ik wist dat ik docent wilde worden, maar in welk vak niet… Ik vond wiskunde, biologie en scheikunde allemaal onwijs leuke vakken. Maar hield niet van die practica, zoals dieren ontleden, proefjes met een brander en vuur.. Dit betekende dat biologie en scheikunde afvielen. Ik wist het: ik word docent wiskunde. Het moment van deze keuze was in havo 5, ik was toen net 16 jaar.

Ik weet onze eerste les van de opleiding nog goed, de docent vertelde ons: “10% van de studenten die hier nu zit, is er aan het eind van de opleiding nog, de rest is allemaal afgevallen.” Pff wat een motiverende speech was dat. Maar helaas het was nog waar ook, van de 30 wiskunde voltijd studenten, was ik in december, 3 maanden later, nog maar de enige. Daar kwam nog eens bij dat je het eerste jaar moest afsluiten met een start bekwaamheidsdossier. Hierdoor kreeg je je propedeuse. Alle vakken uit leerjaar 1 had ik gehaald, dus ik hoefde alleen nog de laatste twee punten, wat dus het start bekwaamheidsdossier was. Ik weet nog goed dat mijn SLB-er toen zei: “Nee Daniëlle, het lijkt mij niet verstandig dat jij dat gaat doen. Je gaat dat toch niet halen. Je bent pas 17 jaar.” Helaas heeft ze dit zeker 3 jaar lang volgehouden. Pas in het laatste jaar, toen ze mijn les moest observeren, veranderde haar mening. Gelukkig heb ik alle jaren doorgezet en laten zien wat ik kon. Als ik naar haar had geluisterd was ik nooit docent geworden… en had ik alle mooie ervaringen nooit mee mogen maken. Ook heb ik hiervan geleerd nooit zomaar conclusies te trekken, maar altijd wachten tot je het kunt onderbouwen met feiten!

Dan heb je je diploma in handen
… en begint je eerste echte jaar als docent. Zoals velen van jullie wel weten een zwaar jaar! Nieuwe school, nieuwe afspraken, nieuwe regels, nieuwe leerlingen, nieuwe collega’s… Ik gaf in mijn eerste jaar les aan klas 1 basis/kader, 1 mavo en 2 mavo. Die klassen 1 gingen prima, maar klas 2 mavo was een flinke uitdaging! Ik heb aardig wat keren met mijn handen in het haar gestaan en me afgevraagd of dit was wat ik wilde. Gelukkig kreeg ik veel hulp van andere collega’s en ook nieuwe collega’s die diezelfde klassen hadden. We konden daardoor veel sparren met elkaar.

In mijn tweede jaar werd ik mentor van klas 1 basis/kader. En het ging eigenlijk steeds beter met lesgeven, dus dacht dat 1,0fte werken ook prima zou moeten kunnen. Zoals je merkt aan de manier van schrijven, was dit niet mijn beste keuze geweest. Het mentoraat viel mij zwaar, en dat in combinatie met het fulltime werken. Alles wat ik doe, doe ik vol passie en met plezier. Mijn lessen voorbereiden vind ik nog altijd leuk om te doen, maar door mijn perfectionisme, moest dat wel altijd tot in de puntjes goed zijn. Op het moment dat ik fulltime ging werken was dit echt te veel gevraagd… En 25 lessen in de week, en een echt pittige mentorklas, en lessen die ik voor 200% wilde voorbereiden… Het was een zeer pittige opgave! En een opgave die ik niet tot het eind van het jaar fluitend heb kunnen afronden. Halverwege het jaar kreeg ik onwijs last van mijn gewrichten, mijn vingers, enkels, knieën… Ik kon niet meer sporten, waardoor ik nog meer tijd ging besteden aan werk. 5 dagen werken, werden 7 dagen werken, en ’s avonds zat ik achter mijn computer te eten. Mijn werkdagen liepen dus van 7:45 tot 21:45 uur, en dan om 22:00 uur naar bed. De hele dag draaide dus alleen maar om school. Dit zag ik niet in het begin. Ik vond het namelijk allemaal nog steeds mega leuk om te doen en dat ik daar zoveel tijd in had zitten, had ik eigenlijk niet eens door.

Op het moment dat ik zelfs niet meer een half uur achter elkaar kon nakijken, ofwel schrijven, moest ik wel echt naar de dokter.
De dokter dacht in eerste instantie aan reuma, dit omdat mijn moeder en oma ook reuma hebben. Echter kwam die testen negatief uit. Toen kwam de vraag: “Hoe is jou werk prive verhouding?” Op dat moment ging ik nadenken.. “Uhm.. ik sta om half 7 op, werk tot 18 uur op werk, en daarna thuis eten en dan nog verder werken.” Dat was niet best! De dokter zei direct “Als je zo doorgaat heb je binnen een week een burnout, ofwel je moet nu echt iets veranderen!” Die zin kwam heel hard aan! Huilend zat ik in de auto.

Gesprekken op werk met de teamleider, die mij onwijs goed hielp in deze periode. Afspraken zoals: minder aanwezigheid bij vergaderingen, werk op school laten liggen. Deze laatste afspraak was de beste, want ik kon hierdoor niets meer thuis doen. Is iets niet af om 17 uur, dan is het jammer. Mijn teamleider zei ook “Als iets bij jou nog niet af is, is het nog steeds goed, alleen niet goed genoeg voor jou, maar wel goed genoeg voor een ander”.

Ik ging gelijk met deze afspraken aan de slag. Mijn teamleider checkte of ik daadwerkelijk mijn werk op school liet liggen. Dit was een hele goede stok achter de deur. Echter wist ik dat ik er nog niet was. De kans op een terugval was zeer groot! Ik ging op zoek naar een coach en vond die via een vriendin. Ik zal niet het hele proces beschrijven, maar deze coach heeft mij geholpen minder kritisch te zijn op mezelf, minder perfectionistisch te zijn op bepaalde momenten, te herkennen welke collega’s mijn irritaties zijn, maar dat ik daar eigenlijk ook veel van kan leren. Ook heeft zij mij heel veel handvatten kunnen geven. En mij laten inzien op welk moment ik weer te ver ga. Mijn lichaam laat mij dat direct merken. Ik herken dat nu ook direct!

Deze negatieve ervaring heeft mij veel geleerd, helaas heb ik er ook voor moeten voelen…
Maar wat het me nu geeft, ben ik de hele zware periode dubbel en dwars dankbaar. Ik kan nu een stuk beter mijn grenzen aangeven, mijn werk ’s avonds laten liggen en denken “morgen weer een dag!”.
Zeker na de geboorte van Zoë, merkte ik dat ik de tijd die ik niet hoefde te werken, niet alsnog in werk wilde stoppen, maar in gezellige dingen doen met haar. Even lekker wandelen en uitwaaien op het strand, lekker samen een boekje lezen, spelen in de tuin, heerlijk samen een middag dutje (gewoon omdat het kan).. en nog veel meer!

Doordat ik zelf meer tijd besteed aan leuke dingen, alleen, met vriendinnen of met het gezin, zit ik zelf een stuk beter in mijn vel! Ik merk ook dat dit een positieve invloed heeft op het lesgeven. Zoals ik namelijk heb geleerd “niet alles hoeft perfect te zijn, om goed te zijn!” Dit geldt ook voor je les: “Je les hoeft niet perfect te zijn om een goede les te geven!” Zolang jij met een goed gevoel voor de klas staat, zoals Loesje zegt: “Van gelukkige leraren leer je het meest!”

Ik kan je vertellen, dat is echt zo!!

Wauw… wat is het een mooi en kwetsbaar verhaal dat je deelt, Daniëlle. Ik denk dat menigeen zich in jouw verhaal herkent: de werkdruk die je jezelf oplegt en het perfectionisme dat je in de weg stond. En wat tof hoe jij met de lessen die je eruit geleerd hebt er nu voor kan zorgen dat jij een gelukkige vrouw én leraar bent! You go girl!

Dat stuk over die lat hoog leggen is en alles meer dan goed willen doen, ken ik zelf ook zo goed. Het lijkt wel een beetje een onderwijsdingetje, want ik kom het tegen bij zoveel leerkrachten en docenten. En het is lang niet altijd makkelijk om toe te geven, maar onder dat perfectionisme zit onzekerheid, weinig zelfvertrouwen, een lage eigenwaarde.

Waarom het over het algemeen niet makkelijk is om toe te geven? Omdat met het erkennen dat je eigenlijk onzeker bent, je niet voldoet aan jouw eigen lat. Terwijl juist als je erkent wat er bij jou van binnen speelt, je er met hulp mee aan de slag kan. Je hoeft namelijk niet alleen door te tobben!

Maak een afspraak voor een gratis OOG-VOOR-JEZELF gesprek. Dan denk ik met je mee en kijken we samen wat jij nu nodig hebt!